ഗവണ്മെന്റാശുപത്രി
വരാന്തയില് ഡോക്ടറെക്കാണാനുള്ള ക്യൂവിലിരുന്ന് ജോസേട്ടന് അക്ഷമനായി! "ഈ
വഴിക്ക് വരാത്തേന്റെ കാര്യം ഇതാ! ****ര് വന്നാ ഒരൂസങ്കട് പോയിക്കിട്ടും"
ആതമഗതമാണെങ്കിലും മണിരത്നം പടത്തിലെ ഡയലോഗ് പോലെ ഒരല്പം മാത്രം
ഉറക്കെയായിപ്പോയി!
"അത്രക്ക് ധൃതീണ്ടെങ്കില് വല്ല പ്രൈവറ്റാശൂത്രീലും പോടോ..ഇവടെരിന്ന് എന്തൂട്ടിനാ നേരം കളയണേന്ന്"..!!- വെള്ളേം വെള്ളേം ഇട്ട് നിക്കണ ഒരറ്റന്ഡറ്!! പുട്ടിന് തേങ്ങ ചേര്ക്കുമ്പോലെ ഇടയിലൂടെ ഇട്ടുകൊടുത്ത ആ 'തലമുടിത്തമിഴ്' ആണെന്നു തോന്നുന്നു ചെക്കനെ ചൊടിപ്പിച്ചത്!
മോന്തക്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാനാ ആദ്യം തോന്നീത്! ന്നാലും ക്ഷമിച്ചു! ഈ ശവീടെ വിചാരം മ്മളൊക്കെ അവന്റെ ഔദാര്യത്തിന് കാത്ത് നിക്കണതാന്നാ! മനസ്സില് തോന്നിയത് അവിടെത്തന്നെ വച്ചിട്ട് നീരസം മുഖത്തുകാണിക്കാതെ ചെക്കനെ സ്നേഹപൂര്വ്വം ഒന്ന് വിരട്ടി!
"വേണ്ട്രാ..! വേണ്ട്രാ..! നീയ് ഇവ്ടത്തെ മാനേജരൊന്ന്വല്ലല്ലോ..ഒരു പൊടിക്ക് അടങ്ങിക്കോ!!ന്നാലും ഈ ഡോക്ടറ് ഏത് ***ണത്തിലാ പോയിക്കെടക്കണത്"? ജോസേട്ടന് അക്ഷമയുടെ മൂര്ദ്ധന്യത്തില്!! വീണ്ടും പുട്ടിനിടയില് കുറച്ച് തേങ്ങ!!
ചെക്കന് തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ച്യൂയിംഗം ചവക്കുന്നപോലെ എന്തോക്കെയോ പതിയെ പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി!
കാലിന്റെ വേദന സഹിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, ഇരുന്നിരുന്ന ജോസേട്ടന് എണീറ്റ് പതിയെ ഉലാത്താന് തുടങ്ങി! വണ്ടീടെ സ്റ്റാന്ഡ്കൊണ്ട് കാലൊന്ന് മുറിഞ്ഞു! പഞ്ചസാര ഹോള്സെയിലായിട്ട് വില്ക്കാവുന്നത്രയ്ക്ക് ശരീരത്തില് ള്ളതോണ്ട് മുറിവ് അതങ്ങട് ആഘോഷാക്കി! വേദനയ്ക്കൊരു കൊറവൂല്ല്യ, ന്നാ അതൊട്ട് ഒണങ്ങണൂല്ല്യ! ഡോക്ടറെക്കണ്ട് വല്ല മരുന്നൂണ്ടങ്ങില് വാങ്ങിക്കഴിച്ച് പോകാന്ന് വിചാരിച്ചാ ഡോക്ടറെയൊട്ട് കാണണൂല്ല്യ! പോയിട്ടണെങ്കില് നൂറുകൂട്ടം പണീള്ളതാ! ജോസേട്ടന് വീണ്ടും വീണ്ടും ആത്മഗതാഗതക്കുരുക്കില് കുരുങ്ങി ശ്വാസം മുട്ടി!! വീണ്ടും പുട്ടിന് കുറച്ച് തേങ്ങ മനസ്സിലിട്ടുകൊണ്ട് ഇരുമ്പുകസേരയിലേക്കിരുന്നു!
ചിന്തകളുടെ ഇന്റര്വെല് സമയമായപ്പോഴാണെന്നു തോന്നുന്നു, അവ്യക്തമായി ഒരു വിളികേട്ടു.. ജോസ് തോമസ് അമ്പാടന്!
പിടഞ്ഞെണീറ്റ് വാതില്ക്കല് ചെന്നപ്പോള് മ്മടെ മറ്റേചെക്കന്! അറ്റന്ഡര്!
ആക്കുന്നതു പോലെ വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം! ചേട്ടനാണോ ജോസ് തോമസ് അമ്പാടന്!
ജന്മനാ എല്ലാവിധ മാനേഴ്സുകളും ബഹുമാനവും കൂടെ കൊണ്ട് പിറവിയെടുത്തതുകൊണ്ട് ജോസേട്ടന് ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല!
ഞാന്ന്യണ് ജോസ്! ഒന്നങ്ക്ട് മാറ്യേരാ ചെക്കാ! മന്ഷ്യന് പ്രാന്ത് പിടിച്ച് നിക്കുമ്പഴാ അവന്റ്യൊര് 'അശ്വമേധം'! ഇപ്രാവശ്യം പുട്ടിലേക്കെടുത്ത തേങ്ങ ജോസേട്ടന് തന്നെ വിഴുങ്ങി!
ഡോകടറെക്കാണിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പഴാ മനസ്സിലായത്! ഒരു മാസം മരുന്ന് കഴിക്കണം! അതും ഒന്ന് വീതം രണ്ട് നേരം! മരുന്നണെങ്കില് പുറത്തു നിന്ന് വാങ്ങണം!
വാങ്ങ്വന്നെ! അല്ലാണ്ട് വേണ്ടാന്ന് വയ്ക്കാന് പറ്റില്ല്യല്ലോ?! തൊട്ടപ്പൂറത്തെ നീതിമെഡിക്കല്സിലെക്ക്! അവടെയാണെങ്കില് മുടിഞ്ഞ ക്യൂ!
നേരം വെള്ത്താ ഈ **രോളൊക്കെ എന്തൂട്ട് തേങ്ങക്കാ ഈ ക്യൂവില് വന്ന് നിക്കണതാവോ?! മനുഷ്യന് ഒരു മരുന്നു പോലും വാങ്ങണങ്കില് ഒരു മണിക്കൂറ് ക്യു നിക്കണച്ചാ എന്തൂട്ട ചെയ്യാ?! ഈ നാട് നശിക്കേള്ളോ!! കാലിന്റെ വേദന സഹിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ക്യൂവില് നില്ക്കുന്നവരെ മനസ്സുകൊണ്ട് ഒന്നനുഗ്രഹിച്ച് ജോസേട്ടനും ക്യൂവിലലിഞ്ഞു!
പിന്നിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞ് കിടന്നിരുന്ന നിഴല് സ്വന്തം കാല്ക്കീഴിലേക്കാവാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ജോസേട്ടന് കൌണ്ടറില് എത്തി!
"ഒരു മാസത്തേക്കുള്ളത് മുഴുവന് എടുക്കട്ടെ"? കൌണ്ടറിലെ 'മൃദുഭാഷിണി' ജോസേട്ടന്റെ ഫ്രസ്റ്റ്രേറ്റഡ് മനസ്സിനെ ആ വെയിലിലും ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചു!
ഒരു മാസത്തേക്ക്ള്ളതിന് എത്ര്യാവും ചേച്ച്യേ?! മകളുടെ പ്രായം പോലുമില്ലാത്ത പെണ്ക്ടാവിനോട് ജോസേട്ടന്റെ ഭവ്യത!
പെണ്ണ്, മഞ്ഞ നിറം ബാധിച്ച, കൊണ്ടുവച്ച ശേഷം ഒരിക്കലും പൊടിതട്ടുകയോ തുടയ്ക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കീബോര്ഡില് ചെറുതായൊന്നു പെരുമാറി! മൌസിനെ രണ്ട് ഞെക്കും ഞെക്കി!
ഒരു മാസ്ത്തയ്ക്ക് ഇടുക്കാണെങ്കില് 362 രൂപയാവുട്ടാ ചേട്ടാ! പെണ്കുട്ടി തിരിച്ചും ഭവ്യത!!
ചേച്ച്യൊര് കാര്യം ചെയ്യ് പയിനഞ്ചൂസത്തയ്ക്ക് ള്ളത്ട്ക്ക്! കാശ് തെകയില്ല അതോണ്ടാ! തുറന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജോസേട്ടന് പെണ്കുട്ടിയുടെ സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റി!
"മരുന്ന് വാങ്ങ്യാലും ആള് ചാവും മരുന്ന് വാങീല്ല്യെങ്കിലും ആള് ചാവും ന്ന മട്ടിലാ കാര്യങ്ങള് പോണത്" ക്യൂവില് തൊട്ടു പിന്നില്നിന്നിരുന്ന ആളോട് ഒരു കമന്റ്, പിന്നലെ വിശദീകരണവും!
"അതായത് മരുന്ന് വാങ്ങ്യാല് കഞ്ഞികുടിക്കാന് പിന്നെ കാശില്യാണ്ട് പട്ടിണി കെടന്ന് ചാവും! വാങീല്ലിങ്കില് അസുഖം കൊണ്ട് ചാവും" എന്നിട്ട് ചിരിതുടങ്ങി അത് വെറും ഒരു പല്ലിളിക്കലായി പരിണമിച്ചു! കാരണം കാലിന്റെ വേദന! ഈ സൌഭദ്രത്തില് തുടങ്ങി പുരഞ്ജയമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നപോലെ എന്നൊക്കെ വേണമെങ്കില് പറയാം!.
പിന്നീട് ആണ് ജോസേട്ടന് സാക്ഷാല് ബീവ്രവാദിയാകുന്നത്. അതായത് ബിവറേജസിലേക്കായിരുന്നു അടുത്ത പ്രയാണം!
വേദനപോണങ്കില് ഡോക്ടറുടെ മരുന്നൊന്നും പറ്റില്ല്യ! അതിന് പറ്റീത് ഇവിടെ കിട്ടും! നോക്കുമ്പോള് ഒടുക്കത്തെ ക്യൂ! ഇനീം ഒരു അരമണിക്കൂറെങ്കിലും നിന്നാലെ സാധനം കിട്ടൂ. ജോസേട്ടന് മിതവാദിയായി ക്ഷമയോടെ ക്യൂവിന്റെ ഭാഗമായി! ഒരിക്കല്പ്പോലും ആത്മഗതാഗതമോ പുട്ടിന് തേങ്ങയോ മനസ്സില് പോലുമുണ്ടായില്ല! തികഞ്ഞക്ഷമയോടെ, അല്പം പോലും ധൃതി കാണിക്കാതെ, ഒരു നിമിഷത്തെ ദര്ശനത്തിനായി ശബരിമലയില് ക്യൂനില്ക്കുന്ന ഭക്തസഹസ്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് 'ഒരേഒരു ലക്ഷ്യം' എന്നമട്ടില് ക്യൂ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി നീങ്ങി അവസാനം ജോസേട്ടന്റെ ഊഴമായി!
"ചേട്ടാ 'സെലിബ്രേഷന്' പൈന്റ്! ജോസേട്ടന്റെ ഭവ്യഭാവം!
പൈന്റ് ഒന്നൂല്യാട്ടാ..എല്ലാം തീര്ന്നു! ഫുള്ള് മാത്രേള്ളൂ!!
ജോസേട്ടന് ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല! ന്നാ ഫുള്ള് ഇട്ക്ക്!!
മരുന്നുഷോപ്പില് ചോദിച്ചപോലെ എത്രയാവും ഫുള്ളിന് എന്ന് ജോസേട്ടന് ചോദിച്ചില്ല! കാരണം അതറിയേണ്ട കാര്യം അയാള്ക്കില്ലായിരുന്നു!
എന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ ഒരാത്മഗതം നടത്തി! " മരുന്ന് പകുതി വാങീത് നന്നായി! ല്ലിങ്കില് ഊ***നേ!! മര്ന്നിനൊക്കെ ഇത്രക്കും കാശ്കൊട്ക്കാന്ന് പറന്ഞ്ഞാലേ അത് ത്തിരി ആര്ഭാടാവില്ല്യേ?! ഇതാവുമ്പോ വയ്യാത്ത കാലും വച്ച് വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട ആവശ്യല്ല്യല്ലോ?!"
സ്വയം തലയാട്ടി, സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തെ ശരിവച്ച് കയ്യിലിരിക്കുന്ന 'വേദനസംഹാരി' ഒന്നുകൂടെ എടുത്തു നോക്കി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് നട്ടപ്പറവെയിലത്തേക്കിറങ്ങി അയാള് നടന്നു. കാലിനു വേദനയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും വല്ലാത്ത ഒരു ധൃതി അയാളുടെ നടത്തത്തില് പ്രകടമായിരുന്നു!
"അത്രക്ക് ധൃതീണ്ടെങ്കില് വല്ല പ്രൈവറ്റാശൂത്രീലും പോടോ..ഇവടെരിന്ന് എന്തൂട്ടിനാ നേരം കളയണേന്ന്"..!!- വെള്ളേം വെള്ളേം ഇട്ട് നിക്കണ ഒരറ്റന്ഡറ്!! പുട്ടിന് തേങ്ങ ചേര്ക്കുമ്പോലെ ഇടയിലൂടെ ഇട്ടുകൊടുത്ത ആ 'തലമുടിത്തമിഴ്' ആണെന്നു തോന്നുന്നു ചെക്കനെ ചൊടിപ്പിച്ചത്!
മോന്തക്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാനാ ആദ്യം തോന്നീത്! ന്നാലും ക്ഷമിച്ചു! ഈ ശവീടെ വിചാരം മ്മളൊക്കെ അവന്റെ ഔദാര്യത്തിന് കാത്ത് നിക്കണതാന്നാ! മനസ്സില് തോന്നിയത് അവിടെത്തന്നെ വച്ചിട്ട് നീരസം മുഖത്തുകാണിക്കാതെ ചെക്കനെ സ്നേഹപൂര്വ്വം ഒന്ന് വിരട്ടി!
"വേണ്ട്രാ..! വേണ്ട്രാ..! നീയ് ഇവ്ടത്തെ മാനേജരൊന്ന്വല്ലല്ലോ..ഒരു പൊടിക്ക് അടങ്ങിക്കോ!!ന്നാലും ഈ ഡോക്ടറ് ഏത് ***ണത്തിലാ പോയിക്കെടക്കണത്"? ജോസേട്ടന് അക്ഷമയുടെ മൂര്ദ്ധന്യത്തില്!! വീണ്ടും പുട്ടിനിടയില് കുറച്ച് തേങ്ങ!!
ചെക്കന് തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ച്യൂയിംഗം ചവക്കുന്നപോലെ എന്തോക്കെയോ പതിയെ പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി!
കാലിന്റെ വേദന സഹിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, ഇരുന്നിരുന്ന ജോസേട്ടന് എണീറ്റ് പതിയെ ഉലാത്താന് തുടങ്ങി! വണ്ടീടെ സ്റ്റാന്ഡ്കൊണ്ട് കാലൊന്ന് മുറിഞ്ഞു! പഞ്ചസാര ഹോള്സെയിലായിട്ട് വില്ക്കാവുന്നത്രയ്ക്ക് ശരീരത്തില് ള്ളതോണ്ട് മുറിവ് അതങ്ങട് ആഘോഷാക്കി! വേദനയ്ക്കൊരു കൊറവൂല്ല്യ, ന്നാ അതൊട്ട് ഒണങ്ങണൂല്ല്യ! ഡോക്ടറെക്കണ്ട് വല്ല മരുന്നൂണ്ടങ്ങില് വാങ്ങിക്കഴിച്ച് പോകാന്ന് വിചാരിച്ചാ ഡോക്ടറെയൊട്ട് കാണണൂല്ല്യ! പോയിട്ടണെങ്കില് നൂറുകൂട്ടം പണീള്ളതാ! ജോസേട്ടന് വീണ്ടും വീണ്ടും ആത്മഗതാഗതക്കുരുക്കില് കുരുങ്ങി ശ്വാസം മുട്ടി!! വീണ്ടും പുട്ടിന് കുറച്ച് തേങ്ങ മനസ്സിലിട്ടുകൊണ്ട് ഇരുമ്പുകസേരയിലേക്കിരുന്നു!
ചിന്തകളുടെ ഇന്റര്വെല് സമയമായപ്പോഴാണെന്നു തോന്നുന്നു, അവ്യക്തമായി ഒരു വിളികേട്ടു.. ജോസ് തോമസ് അമ്പാടന്!
പിടഞ്ഞെണീറ്റ് വാതില്ക്കല് ചെന്നപ്പോള് മ്മടെ മറ്റേചെക്കന്! അറ്റന്ഡര്!
ആക്കുന്നതു പോലെ വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം! ചേട്ടനാണോ ജോസ് തോമസ് അമ്പാടന്!
ജന്മനാ എല്ലാവിധ മാനേഴ്സുകളും ബഹുമാനവും കൂടെ കൊണ്ട് പിറവിയെടുത്തതുകൊണ്ട് ജോസേട്ടന് ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല!
ഞാന്ന്യണ് ജോസ്! ഒന്നങ്ക്ട് മാറ്യേരാ ചെക്കാ! മന്ഷ്യന് പ്രാന്ത് പിടിച്ച് നിക്കുമ്പഴാ അവന്റ്യൊര് 'അശ്വമേധം'! ഇപ്രാവശ്യം പുട്ടിലേക്കെടുത്ത തേങ്ങ ജോസേട്ടന് തന്നെ വിഴുങ്ങി!
ഡോകടറെക്കാണിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പഴാ മനസ്സിലായത്! ഒരു മാസം മരുന്ന് കഴിക്കണം! അതും ഒന്ന് വീതം രണ്ട് നേരം! മരുന്നണെങ്കില് പുറത്തു നിന്ന് വാങ്ങണം!
വാങ്ങ്വന്നെ! അല്ലാണ്ട് വേണ്ടാന്ന് വയ്ക്കാന് പറ്റില്ല്യല്ലോ?! തൊട്ടപ്പൂറത്തെ നീതിമെഡിക്കല്സിലെക്ക്! അവടെയാണെങ്കില് മുടിഞ്ഞ ക്യൂ!
നേരം വെള്ത്താ ഈ **രോളൊക്കെ എന്തൂട്ട് തേങ്ങക്കാ ഈ ക്യൂവില് വന്ന് നിക്കണതാവോ?! മനുഷ്യന് ഒരു മരുന്നു പോലും വാങ്ങണങ്കില് ഒരു മണിക്കൂറ് ക്യു നിക്കണച്ചാ എന്തൂട്ട ചെയ്യാ?! ഈ നാട് നശിക്കേള്ളോ!! കാലിന്റെ വേദന സഹിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ക്യൂവില് നില്ക്കുന്നവരെ മനസ്സുകൊണ്ട് ഒന്നനുഗ്രഹിച്ച് ജോസേട്ടനും ക്യൂവിലലിഞ്ഞു!
പിന്നിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞ് കിടന്നിരുന്ന നിഴല് സ്വന്തം കാല്ക്കീഴിലേക്കാവാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ജോസേട്ടന് കൌണ്ടറില് എത്തി!
"ഒരു മാസത്തേക്കുള്ളത് മുഴുവന് എടുക്കട്ടെ"? കൌണ്ടറിലെ 'മൃദുഭാഷിണി' ജോസേട്ടന്റെ ഫ്രസ്റ്റ്രേറ്റഡ് മനസ്സിനെ ആ വെയിലിലും ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചു!
ഒരു മാസത്തേക്ക്ള്ളതിന് എത്ര്യാവും ചേച്ച്യേ?! മകളുടെ പ്രായം പോലുമില്ലാത്ത പെണ്ക്ടാവിനോട് ജോസേട്ടന്റെ ഭവ്യത!
പെണ്ണ്, മഞ്ഞ നിറം ബാധിച്ച, കൊണ്ടുവച്ച ശേഷം ഒരിക്കലും പൊടിതട്ടുകയോ തുടയ്ക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കീബോര്ഡില് ചെറുതായൊന്നു പെരുമാറി! മൌസിനെ രണ്ട് ഞെക്കും ഞെക്കി!
ഒരു മാസ്ത്തയ്ക്ക് ഇടുക്കാണെങ്കില് 362 രൂപയാവുട്ടാ ചേട്ടാ! പെണ്കുട്ടി തിരിച്ചും ഭവ്യത!!
ചേച്ച്യൊര് കാര്യം ചെയ്യ് പയിനഞ്ചൂസത്തയ്ക്ക് ള്ളത്ട്ക്ക്! കാശ് തെകയില്ല അതോണ്ടാ! തുറന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജോസേട്ടന് പെണ്കുട്ടിയുടെ സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റി!
"മരുന്ന് വാങ്ങ്യാലും ആള് ചാവും മരുന്ന് വാങീല്ല്യെങ്കിലും ആള് ചാവും ന്ന മട്ടിലാ കാര്യങ്ങള് പോണത്" ക്യൂവില് തൊട്ടു പിന്നില്നിന്നിരുന്ന ആളോട് ഒരു കമന്റ്, പിന്നലെ വിശദീകരണവും!
"അതായത് മരുന്ന് വാങ്ങ്യാല് കഞ്ഞികുടിക്കാന് പിന്നെ കാശില്യാണ്ട് പട്ടിണി കെടന്ന് ചാവും! വാങീല്ലിങ്കില് അസുഖം കൊണ്ട് ചാവും" എന്നിട്ട് ചിരിതുടങ്ങി അത് വെറും ഒരു പല്ലിളിക്കലായി പരിണമിച്ചു! കാരണം കാലിന്റെ വേദന! ഈ സൌഭദ്രത്തില് തുടങ്ങി പുരഞ്ജയമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നപോലെ എന്നൊക്കെ വേണമെങ്കില് പറയാം!.
പിന്നീട് ആണ് ജോസേട്ടന് സാക്ഷാല് ബീവ്രവാദിയാകുന്നത്. അതായത് ബിവറേജസിലേക്കായിരുന്നു അടുത്ത പ്രയാണം!
വേദനപോണങ്കില് ഡോക്ടറുടെ മരുന്നൊന്നും പറ്റില്ല്യ! അതിന് പറ്റീത് ഇവിടെ കിട്ടും! നോക്കുമ്പോള് ഒടുക്കത്തെ ക്യൂ! ഇനീം ഒരു അരമണിക്കൂറെങ്കിലും നിന്നാലെ സാധനം കിട്ടൂ. ജോസേട്ടന് മിതവാദിയായി ക്ഷമയോടെ ക്യൂവിന്റെ ഭാഗമായി! ഒരിക്കല്പ്പോലും ആത്മഗതാഗതമോ പുട്ടിന് തേങ്ങയോ മനസ്സില് പോലുമുണ്ടായില്ല! തികഞ്ഞക്ഷമയോടെ, അല്പം പോലും ധൃതി കാണിക്കാതെ, ഒരു നിമിഷത്തെ ദര്ശനത്തിനായി ശബരിമലയില് ക്യൂനില്ക്കുന്ന ഭക്തസഹസ്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് 'ഒരേഒരു ലക്ഷ്യം' എന്നമട്ടില് ക്യൂ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി നീങ്ങി അവസാനം ജോസേട്ടന്റെ ഊഴമായി!
"ചേട്ടാ 'സെലിബ്രേഷന്' പൈന്റ്! ജോസേട്ടന്റെ ഭവ്യഭാവം!
പൈന്റ് ഒന്നൂല്യാട്ടാ..എല്ലാം തീര്ന്നു! ഫുള്ള് മാത്രേള്ളൂ!!
ജോസേട്ടന് ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല! ന്നാ ഫുള്ള് ഇട്ക്ക്!!
മരുന്നുഷോപ്പില് ചോദിച്ചപോലെ എത്രയാവും ഫുള്ളിന് എന്ന് ജോസേട്ടന് ചോദിച്ചില്ല! കാരണം അതറിയേണ്ട കാര്യം അയാള്ക്കില്ലായിരുന്നു!
എന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ ഒരാത്മഗതം നടത്തി! " മരുന്ന് പകുതി വാങീത് നന്നായി! ല്ലിങ്കില് ഊ***നേ!! മര്ന്നിനൊക്കെ ഇത്രക്കും കാശ്കൊട്ക്കാന്ന് പറന്ഞ്ഞാലേ അത് ത്തിരി ആര്ഭാടാവില്ല്യേ?! ഇതാവുമ്പോ വയ്യാത്ത കാലും വച്ച് വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട ആവശ്യല്ല്യല്ലോ?!"
സ്വയം തലയാട്ടി, സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തെ ശരിവച്ച് കയ്യിലിരിക്കുന്ന 'വേദനസംഹാരി' ഒന്നുകൂടെ എടുത്തു നോക്കി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് നട്ടപ്പറവെയിലത്തേക്കിറങ്ങി അയാള് നടന്നു. കാലിനു വേദനയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും വല്ലാത്ത ഒരു ധൃതി അയാളുടെ നടത്തത്തില് പ്രകടമായിരുന്നു!
